ATP-TaLK

เพราะวันนี้ว่าง.... ว่างสุดๆ แบบไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งๆ นอนๆ ก็เลยนั่งเล่นกับ Google แบบไม่ได้คิดอะไร เสิร์ชอะไรเล่นไปเรื่อยๆ แล้วก็เกิดความคิดขึ้นว่า... "ถ้าเสิร์ชชื่อตัวเองจะเป็นไงหว่า?" ก็เลยใช้ชื่อ "ATP_Kun~" ลองเป็นชื่อแรก...

 

ผลที่ได้ก็ทั่วไป เป็นหน้าเพจที่ได้ไปสมัครสมาชิกตามบอร์ดต่างๆ แล้วก็เป็นคอมเม้นต์เก่าๆ ที่เคยเม้นต์เอาไว้หลายๆ ที่ ไม่ต่างจากที่คาดเอาไว้เท่าไหร่ แต่ที่สะดุดตาได้ทันที่คือมีมือดีนำบทความที่เคยเขียนเล่นๆ ในบล็อคนี้ออกไปเผยแพร่ต่อข้างนอกโดยไม่ได้รับอนุญาตและไม่แม้แต่จะทิ้งเครดิตไว้

 

http://atpblog.exteen.com/20080221/suju-talk

 

สืบเนื่องมาจากบทความนี้ที่เขียนเอาไว้เมื่อปีที่แล้ว เกี่ยวกับเรื่องการเต้นของหนุ่มๆ ซุเปอร์เกินโหลที่เขียนแก้เซ็ง ในวันว่างๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะได้รับความสนใจจากบุคคลภายนอกแบบถล่มทลายขนาดนี้ ดีใจไหม? ก็มีบ้าง... โกรธไหม? นิดหน่อยนะ... มันก็บทความขำๆ อะไรกับมันหนักหนา มิน่าเล่าถึงได้มีคอมเม้นต์ไร้สติสตังมาทิ้งข้อความเรี่ยราดไม่น่ามองแบบนั้นไว้ ไม่ต้องห่วง ลบทิ้งไปหมดแล้ว ไม่ปล่อยให้ระคายสายตาเอาไว้หรอก

 

นี่เป็นประสบการณ์ตรงครั้งแรกที่ถูก "ขโมย" ของที่เก็บเอาไว้ในที่เกือบๆ จะส่วนตัวแล้วเชียว รู้อย่างนี้เอาลงตามบอร์ดต่างๆ เองไปตั้งนานแล้ว ไม่มานั่งดูย้อนหลังให้แอบเซ็งเล่นๆ แบบนี้ เริ่มเข้าใจคนที่โดนขโมยฟิกขึ้นมาแล้ว ง่ายดีเนอะ.... ทั้งๆ ที่เรากลั่นกรองอยู่ตั้งนานกว่าจะเอามาลงได้ แต่ไอ้คนเอาไปก็แค่กดก๊อปปี้แล้วก็เอาไปวางไว้ให้คนต่อๆ ไปดู แล้วคำแก้ตัวที่ได้ยินอยู่ร่ำไปก็คือ "ก็แค่อยากให้เพื่อนได้ดูได้อ่านด้วย ผิดเหรอ?"

 

ผิดสิวะ... ถามได้....

 

ขอหยาบคายเล็กน้อย... อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา ขโมยของเขาออกไปก็แย่แล้วนะ นี่ยังเอาไปฉายซ้ำ แถมยังไม่ลงเครดิตไว้อีกต่างหาก มีหลายคนที่ๆ เอาสิ่งที่เราเขียนไว้ทำไว้ไปใช้แต่ก็ยังมีน้ำใจลงเครดิตบอกไว้ ก็ยังดีที่ยังขอบคุณกันบ้าง แต่อีกหลายๆ ที่น่าเคืองใจมากที่เอาออกไปใช้แบบมักง่ายแบบนั้น แล้วกล้าทวงคอมเม้นต์ด้วยเหตุผลที่ว่าหาข้อมูลนี้มาอย่างยากลำบาก อยากได้กำลังใจ.... กล้าพูดด้วยนะ.... ยกนิ้วให้เลย... กล้าจริงๆ

 

จะเอาออกไปทำไมในเมื่อมันไม่ใช่ของตัวเอง อยากให้เพื่อนอ่านก็ส่งลิงค์ไปให้เพื่อนดูสิ ยากตรงไหน? กดก๊อปปี้แล้วเอาไปลงที่อื่นยังยากกว่านี้อีก ทีเรื่องยากๆ แบบนี้ขยันทำกันเสียเหลือเกิน

 

ถามว่าทำไมไม่อยากให้เอาออกไป? เพราะนี่เป็นบทความที่ "เขียนเอามัน" มากกว่าจะเป็นบทความจริงจังที่สามารถเอาให้ใครดูก็ได้ คำที่ใช้เขียนก็เลยกะเอาตัวฉันสนุกสนานเต็มที่ ผลก็อย่างที่เห็น... มีหลายคนตามกลับมาต่อว่าที่บล็อคเลยด้วยซ้ำ ก็นะ... ลบทิ้งไปตามระเบียบ ปล่อยเอาไว้ให้รกหูรกตาทำไม สิ่งที่เขียนเอาไว้นั้นเป็นความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ ไม่เกี่ยวกับความเรียลที่ชอบจะอ้างกันแต่อย่างใด ก็ตาฉันเห็นแบบนั้นฉันก็มีสิทธิ์จะเขียน รับไม่ได้ก็ไม่ต้องทิ้งคอมเม้นต์ไว้ ปิดหน้าเพจไปได้เลย ไม่ต้องเอาไปขยายความต่อ ขอบคุณที่อยากช่วย แต่ไม่ต้อง

 

บล็อคนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัว ไม่ชอบและเห็นต่างจากที่เขียนเชิญออกไปได้เลย ไม่ต้อนรับ ไม่ต้องมาทิ้งถ้อยคำไม่น่าอ่านเรี่ยราดไว้แถวนี้ พวกแฟนคลับขาดสติก็ไม่ต้องมาเสนอตัวว่าฉันรักของฉัน ฉันไม่ชอบคำพูดเธอ ก็แล้วไง? ไม่ชอบก็ไสหัวออกไป ไม่ต้องมาแสดงความเจ๋งที่นี่ ที่นี่ไม่ต้องการความเจ๋ง ต้องการความเห็นที่จริงใจเท่านั้น แต่ต้องทิ้งข้อความเอาไว้ด้วยภาษามนุษย์ที่มีการศึกษาและเป็นสุภาพชนเท่านั้น ภาษาต่างด้าวต้องแปลไทยเป็นไทยไม่ต้องเขียน ขี้เกียจลบ แล้วก็ข้อความประเภทอย่ามาว่าคนนั้นคนนี้ของฉันก็ไม่ต้องมาคายทิ้งไว้ ไม่ได้อยากรับรู้ บอกแล้วว่าที่เขียนไปเพราะต้องการเขียนเล่นๆ สนุกๆ เท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาทำให้ขัดเคืองใจ และมีคำขอโทษแนบไปไว้แล้วด้วย ดังนั้นคราวหน้าไม่ต้องมีน้ำใจเอาบทความของที่นี้ไปขยายความข้างนอก ถ้าอยากได้กรุณาทิ้งข้อความบอกเอาไว้ด้วย แต่ขอเถอะ อย่าเอาออกไปเลย ยอมรับว่าไม่ใช่คนปากดีอะไรขนาดนั้น แต่ก็รู้ตัวเองดีว่าบางอย่างที่เขียนออกไปคงมีคนไม่ชอบอยู่เหมือนกัน ต่างคนต่างจิต ต่างคนต่างใจ ของแบบนี้มันห้ามความรู้สึกกันไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ขอความกรุณาอย่าเอาออกไปเลย

 

อันที่จริงแล้วไม่ได้หวงอะไรขนาดนั้น แต่ในเมื่อมันเกิดผลแบบนี้ก็ต้องป้องกันไว้ อยากได้อะไรในนี้ไปใช้บอกได้ ใช้ได้เลย แต่ขอให้บอกและทิ้งเครดิตไว้ด้วย ยิ่งถ้าเป็นบทความที่เขียนเอามันอย่างนี้แล้วด้วย หากจะเอาออกไปวางที่ไหนกรุณบอกกล่าวกันสักหน่อย ถ้าให้ได้ก็จะให้เอาออกไปใช้เลย จะไม่ว่าสักคำ แค่นั้นแหละที่ต้องการ

 

ที่จริงเรื่องนี้ไม่ใช่อะไรใหญ่โตนะ แต่แค่เซ็งๆ เพราะคอมเม้นต์เด็กๆ บางคนเท่านั้น อ่านไปก็อย่าไปซีเรียสเลย

 

เจ้าของบล็อคไม่ดุ ไม่กัด เพราะฉีดยาแล้ว...? ไม่ใช่และ... ไม่ดุไม่กัด แต่อย่ากัดมาก่อนนะ ถึงคราวนั้นล่ะได้เห็นแบบดุสมใจแน่... ^-^

 

ปล. อัพบล็อครายวัน ว่างจริงๆ นะ ยิ่งแก่ยิ่งว่างหรือเปล่าเนี่ย? เฮ้อ....

edit @ 22 Nov 2009 14:56:28 by ATP_Kun~

วันนี้ฤกษ์งามยามดี... มาปัดฝุ่นหยากไย่กันเถอะ....

ว่าแล้วก็มาเข้าหัวข้อทอล์ควันนี้ดีกว่า.....

มาจากน้องยู้นั่นเอง.... มีโอกาสแว่บขึ้นเยี่ยมเยือนห้องหอของน้องบ่อยๆ

เนื่องจากหน้าเด็ก.... เลยแอบเข้าหอเด็กได้.... (ครึๆๆๆๆ)

คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ จนมาถึงเรื่องการเผาผมในอดีต....

ดังนี้......

"ผมยาว ผิวขาว แต่เหมือนผู้หญิงแค่ครึ่งเดียว เพราะแทนตัวเองว่าผม และท่าทางแมนมาก"

ฟังแล้วถึงกับมีสะดุ้ง.... อะไรกัน.... ผู้หญิงครึ่งเดียว....

(ไม่รู้ว่าน้องพูดอะไรไปบ้างแต่ผมจับประเด็นได้แค่นี้เท่านั้น.... กระซิกๆ)

ผมง่ะ.... ผู้หญิงเต็มร้อยนะเออ.... ผู้ชายก็ชอบ.... ชอบมากด้วย... (เผยความในใจเสียอย่างนั้น)

จะถามกันใช่ไหมล่ะว่าทำไมชอบแทนตัวเองว่าผม....

ง่ายๆ เลยคืออายน่ะฮะ.....

อายกับการแทนตัวเองว่า "หนู""เรา" "ฉัน" หรืออะไรก็ตามที่มันน่ารักๆ

จริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกเนอะ....

แต่การที่ต้องคลุกคลีอยู่กับพี่ชาย, เพื่อนของพี่ชาย, และเพื่อนผู้ชายอีกขโยงใหญ่ก็ทำให้ความกระดากอายมันเพิ่มขึ้น....

ตอนที่ยังอยู่ที่กรุงเทพฯ ผมแทบจะไม่มีเพื่อนเป็นผู้หญิงเลย....

ดังนั้นการแทนตัวกับเพื่อนๆ ก็จะเป็นอะไรที่ห่างไกลกับคำว่าไพเราะและน่ารักมากๆ

ที่นี้พอเริ่มเข้ามาในบอร์ดพี่แป้ง... เริ่มได้พูดคุยกับเพื่อนๆ และเริ่มได้ลองแต่งฟิก....

ก็เริ่มสับสนตัวเองไม่รู้ว่าจะแทนตัวว่าอะไรดี.....

ออกแนวตบตีกันอยู่ในสมองส่วนลึกว่าจะเรียกตัวเองว่าไงดี.....

จนกระทั่งตัดสินใจได้ว่าจะเรียกตัวเองให้สุภาพที่สุดและไม่กระดากใจ.....

นั่นคือคำว่า "ผม"

เนื่องจากมีโอกาสได้คุยกับพี่ๆ ที่ชอบฟิกด้วยกัน....

เพราะพี่ๆ เขาอาวุโสกว่า... การแทนตัวเองด้วยคำว่าม "ผม"

ก็เลยทำให้รู้สึกดีอยู่เรื่อยมา..... เหมือนเป็นการให้เกียรติพี่ๆ ไปในตัว....

นั่นคือเหตุผลหลักๆ ที่ใช้คำแทนตัวแบบนี้.... ใช้มาได้จะห้าปีแล้วมั้งเนี่ย....

แต่ถ้าใครได้มีโอกาสเจอตัวเป็นๆ ของผมบ่อยๆ อย่างยู้เนี่ย....

ผมไม่เคยใช้คำว่า "ผม" แทนตัวเองเวลาปกติเลย.....

กับเพื่อนกับทุกคนจะใช้คำปกติธรรมดาที่สุดนั่นก็คือ "เค้า"

แต่ถ้าเป็นกับผู้ใหญ่ก็จะแอบๆ พูดเสียงเบาๆ ว่า "หนู"

เขินนะนั่น... แต่ทำไงได้... ถ้าขืนแทนตัวว่า "ผม" ได้มีอาการแตกตื่นกันไปข้าง.....

ดังนั้นแล้ว.... ใครที่ผมแทนตัวเองด้วยว่า "ผม"

แสดงว่าเป็นคนพิเศษนะฮะ.... มีไม่กี่คนหรอกที่ผมจะแทนตัวแบบนี้ด้วย....

หลังๆ คนที่เพิ่งรู้จักกันผมก็ไม่ได้แทนตัวเองว่าผมแล้วเหมือนกัน....

โตแล้วนี่นะ... มาแทนตัวเองแบบแปลกๆ คงไม่ดีเท่าไหร่.....

แต่ยังไงก็ยังชอบคำแทนตัวเองคำนี้นะ.....

ดังนั้นกับทุกคนที่เป็น "คนพิเศษ" ก็... กรุณาทำใจกับคำแทนตัวแปลกๆ คำนี้ต่อไปเถอะนะฮะ.....

ส่วนไอ้ที่ว่าท่าทางแมนๆ เนี่ย....

ผมจะพยายามเปลี่ยนนะฮะ....

ผมจะพยายามทำตัวให้ดูคล้ายผู้หญิงที่สุดเท่าที่จะทำได้....

ผมเองก็ไม่อยากให้สาวๆ มองผมว่าผมหล่อเหมือนกันแหละ ^^"

ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องปกติไปแล้วก็ตาม....

ช่วยรอคอยความเปลี่ยนแปลงของผมด้วยแล้วกันเน้....

สักวันนึงทุกคนอาจจะได้เห็นผมในเวอร์ชั่น "หวานใส" ก็ได้เน้....

ใครจะไปรู้กับอนาคต.... จริงไหมฮะ?

^-^


edit @ 2007/08/01 17:44:32

ได้ฤกษ์อัพบล็อก....

หลังจากดองเค็มมันมาหนึ่งเดือนเต็มๆ

ตั้งแต่เอสเจเกิดเรื่องจนกระทั่งน้องโจอาการดีขึ้นมากตามลำดับ....

วันนี้เป็นวันดี.... ดีมากๆ เป็นวันที่เรามีความสุขมาก...

เป็นอีกวันหนึ่งในรอบปีที่จะจำได้แม่นเอามากๆ

แม้มันจะใกล้กับวันเกิดเราแต่เราก็ไม่เคยลืมวันนี้เลย....

จะไม่ถามว่ามีใครรู้จักหรือจำยูกิได้ไหม?

แต่จะเล่าความรู้สึกให้ฟังดีกว่า....

เพราะสำหรับเราไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน...

ยูกิที่อยู่ในความทรงจำจะแจ่มชัดเสมอ...

เริ่มจากประวัติของยูกิก็แล้วกัน... จะได้รู้จักกันให้มากขึ้น...

ชื่อ : โคฮาร่า ยูกิ

ชื่อเล่น : โคฮาปง ส่วนรุ่นน้องใน Jr จะเรียกว่า ยูกิคุง

วันเดือนปีเกิด : 21 May 1980

สถานที่เกิด : โตเกียว

กรุ๊ปเลือด : A

ส่วนสูง : 169 cm

น้ำหนัก : 52 kg

ขนาดเท้า : 25.5 cm

สายตา : 0.04 (ถือว่าสั้นพอสวมควร และปกติจะใส่แว่นสายตาตลอด)

ครอบครัว : พ่อ แม่ และน้องสาวชื่อ เมกุมิ ซึ่งอายุอ่อนกว่า 2 ปี กับสุนัขตัวโปรดที่ชื่อ เชอร์รี่

สีที่ชอบ : ขาว แดง และ ดำ

กีฬาที่ชอบ : ว่ายน้ำ และเคยได้รางวัลอันดับ 1 ในการแข่งขัน

ฤดูที่ชอบ : ฤดูร้อน

ฤดูที่ไม่ชอบ : ฤดูหนาว (ยูกิ : ไม่ได้เลยล่ะ ฤดูหนาวนี่ย.. แต่ว่าถ้าอยากเล่นสโนว์บอร์ดล่ะก็ หนาวแค่ไหนก็ยอม)

ของกินที่ชอบ : มองบลังพาร์เฟ่ท์ และบรรดาของหวานทั้งหลาย

ของกินที่ไม่ชอบ : ไม่มี (ยูกิ : ผมทานอะไรก็อร่อยหมดแหละ)

รุ่นพี่ที่นับถือ : ทุกคน

สิ่งที่ไม่ชอบ : นรก

เรื่องที่ไม่ชอบ : กบ และการที่ต้องออกไปอยู่ต้อหน้าผู้คน (ประมาณว่าขี้อายนั่นแหละ)

ผู้หญิงที่ชอบ : คนที่อยู่ด้วยและสนุก

เพื่อนที่สนิท : ฮาระ โทโมฮิโระ และ ซากุราอิ โช

ผ่านออดิชั่นเข้ามาใน Johnnys Jr : 25 Jan 1991

ลาออกจาก Johnnys Jr : 15 Oct 2000 (ผลงานสุดท้ายของเขาคือการขึ้นคอนเสิร์ต Sugao 3)

ปัจจุบัน (ซึ่งไม่ทราบว่าเป็นข่าวจริงหรือไม่) : ทำงานอยู่ใน the music industry และจบการศึกษาในระดับปริญญาตรี สาขาเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชีย

คำอธิบายเพิ่มเติม....เป็นอดีตสมาชิก Johnnys Jr ที่มีอายุงานมากที่สุดคนหนึ่งในปี 2000 ที่เขาประกาศลาออกจาก Johnnys Jr นั้นยูกิมีอายุครบ 20 ปีและอยู่เป็น Johnnys Senior มานานถึง 9 ปี ถ้าให้เดาจากการที่ได้หาข้อมูลของ Jr ในรุ่นก่อนๆ เราก็คงเดาว่าในช่วงเวลานั้น โคฮาร่า ยูกิ คนนี้เป็นคนที่มีอายุงานมากที่สุดแน่นอน แม้ว่าจะมีเพื่อนที่อายุไล่เลี่ยกันอย่าง อากิยาม่า จุน และ ฮาระ โทโมฮิโระ แต่ทั้ง 2 คนนี้ก็ออดิชั่นเข้ามาหลังยูกิ ดังนั้นจึงถือได้ว่าเป็นบุคคลากรที่เก่าแก่ที่สุดของ Johnnys Jr ในช่วงนั้น (ฮา......)

รู้จักกับยูกิได้อย่างไร??

จำได้ว่าเริ่มจากเห็นรูปของยูกิในนิตยสารญี่ปุ่นมือสองที่เราไปได้มาจากร้านหนังสือมือสองอีกเช่นกัน.... แล้วไม่ได้สนใจ... หมอนี่ใคร... หน้าตาประหลาดพิลึก.... นั่นล่ะความรู้สึกแรกที่มีต่อยูกิ... เรารู้จักยูกิก็ตอนที่เขาออกจากจูเนียร์ไปได้นานพอสมควร... น่าจะรู้จักช่วงประมาณปี 2004 หลังจากนั้นก็ไปได้ VCD เรื่องเจ้าสาวหัวใจไม่เคยหลับ Sleeping Bride (ซึ่งทางช่อง 7 ก็เคยนำมาฉาย แต่รู้สึกจะแปลชื่อยูกิผิด พระเอกของเรื่องนี้ก็เลยกลายเป็น โคฮาร่า ฮิโรกิ หมดโอกาสแจ้งเกิดในไทยไปโดยปริยาย) ราคา 29 บาทมา... เนื่องจากเป็นพวกงกอยู่พอตัว.. ดังนั้นอะไรที่เป็นของถูกไอ้เอซื้อหมด!! ซื้อมาแล้วก็ดูจบไปรอบ... ยังมีงง... เอ๊ะ? หมอนี่หน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน... จนกระทั่งได้พี่สาวคนนึงมาตอบข้อสงสัยไว้ให้กระจ่าง... ว่านั่นแหละ... ภาพยนตร์เรื่องแรกและเรื่องสุดท้ายของยูกิ... ถึงบางอ้อ.... สรุปคือดูมาตั้งนานเพิ่งรู้ว่านั่นน่ะยูกิ โคฮาร่า ตัวจริงเสียงจริงเล่นเอง.... หลังจากนั้น... ก็จึงได้จดจำหน้าตาของยูกิได้แม่นยำราวกับเป็นญาติสนิทของตัวเอง...

ทำไมต้องรื้อฟื้นประวัติของยูกิซึ่งลาออกจากจูเนียร์ไปนานมากแล้ว??

ไม่รู้... ตอบไม่ได้... รู้แต่พอได้ยินคนพูดถึงยูกิแล้วเกิดความรู้สึกคิดถึงอย่างน่าประหลาดใจ... ในตอนนั้นเอาจริงๆ ก็ไม่เคยไปค้นประวัติอะไรของยูกิละเอียดมากนัก... รู้แค่ชื่อ... หน้าตา... แล้วก็ลาออกไปแล้ว... แค่นั้น... แต่พอเริ่มค้น... เริ่มคุ้ย... ทุกอย่างที่เกี่ยวกับยูกิ... มันก็เริ่มหยุดไม่ได้... เริ่มจากการตะลุยหาแผงหนังสือมือสอง... แล้วค้นหนังสือดาราญี่ปุ่นทุกเล่มที่คาดว่าจะมียูกิอยู่... ได้มาทั้ง I & J - Spy เก่าๆ Idol ที่เลิกผลิตไปแล้ว... มีข้อมูลของยูกิอยู่พอสมควร... ส่วนมากเป็นบทสัมภาษณ์... และเริ่มลงมือเสิร์ชหาข้อมูลของยูกิในอินเทอร์เน็ต... เสิร์ชไปก็แอบหวั่นใจไป... จะยังมีอยู่ไหมวะ? นานขนาดนั้น... แต่....

มีครับพ่อแม่พี่น้อง....

เว็บไซต์ของคนจีนล้วนๆ อุดมไปด้วยภาพและบทความอีกเพียบ... ให้ตายเถอะจอร์จ... ดีใจจนน้ำตาเล็ดเลย... แต่ละรูปมันเก่ามากกกกกก... มีตั้งแต่ยูกิยังละอ่อน... เยอะมาก... เซฟกันสนุกมือ... หลังจากนั้นล่ะ... เริ่มควานหาคลิป... เหตุเพราะไม่เคยเห็นยูกิแบบดิ้นๆ ได้เสียที... สั่งสิฮะ... ลงทุนสั่งแผ่นรายการเก่าๆ รายการไหนเก่าที่สุดจัดมาเลย... ATP เหมาหมด... แล้วเป็นไง....

รักยูกิจนถอนตัวไม่ขึ้น!!

ทำไม? ไม่เข้าใจ... ทักกี้หล่อจะตาย... ยามะพีน่ารักด้วย... เรียวก็น่ารัก... ไหนยังจะโทมะอีก... แต่ทุกคนไม่โดน..? มาโดนกับอาการลืมหล่อของยูกิ... เล่นจนลืมหล่อ... ฮาจนลืมหล่อ...ถามว่ายูกิหน้าตาดีไหม? ไม่หรอก... ทักกี้หน้าตาดีกว่าเยอะ... แต่ทุกครั้งที่ยูกิพยายามจะหล่อ... มันก็หลุดทุกที... นี่แหละมั้งที่โดน...ยูกิเต้นเก่งมากกกก... ร้องเพลงก็ใช้ได้... แต่ตีหลังกาโลดโผนไม่ได้... แต่ทุกครั้งที่ต้องถูกจับให้เล่นเกมยิมนาสติก... ยูกิก็จะเล่นไปบ่นไป... ไม่เฟค... นั่นแหละที่ชอบ... ยูกิต่างจากกี้ลิบลับ... กี้เหมือนเป็นดาราโดยสัญชาตญาณ... แต่ยูกิไม่ใช่... ตรงนี้รึเปล่าที่ทำให้ยูกิไม่มีออร่าเหมือนทักกี้....

แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ยูกิทำ... เรารู้สึกว่านั่นแหละคือตัวตนของเขา...

นั่นแหละที่รักยูกิ... มันเป็นอะไรที่ธรรมชาติ... เข้าข้างเกินไปรึเปล่า? ไม่รู้สิ... ก็คิดแบบนั้นนี่...

แล้วยังไต่อ??

สงสาร....

พูดได้คำเดียวสั้นๆ ไม่รู้ว่ายูกิจะชอบให้มีคนสงสารเขารึเปล่า... แต่สงสารจริงๆ สงสารปนไม่เข้าใจ... ว่าทำไม... ทั้งๆ ที่เป็นจูเนียร์ชั้นแนวหน้าเหมือนๆ กัน... แต่ยูกิกลับเหมือนเดินถอยหลังอยู่... ทั้งที่มีอายุงานที่มากกว่าใครอีกหลายๆ คน... แต่กลับไม่ได้เดบิวต์...

คามิเซ็นทั้งสามคน (โมริตะ โก, มิยาเกะ เคน, โอคาดะ จุนอิจิ) ... ออดิชั่นเข้ามาหลังยูกิ...

โดโมโตะทั้งสอง (โคอิจิคุง และ ซึโยชิคุง) .... ออดิชั่นเข้ามาหลังยูกิ....

อาราชิทั้งห้าคน... ออดิชั่นเข้ามาหลังยูกิ....

ทักกี้และซึบาสะ.... ออดิชั่นเข้ามาหลังยูกิ.....

แล้วทำไมยูกิถึงย่ำอยู่กับที่ไม่ไปไหน??

ไม่รู้ว่าความสามารถยูกิไม่ถึง... หรือยูกิยังไม่ร้อมที่จะเดบิวต์... การที่ต้องมองรุ่นน้องเดบิวต์ออกไปทีละคนๆ โดยที่ตัวเองยังยืนอยู่ที่จุดๆ เดิม... ทั้งที่เข้ามาก่อน...

เจ็บปวดอย่างที่สุด...

สุดท้าย... ยูกิก็เลือกที่จะไป...

นั่นสินะ... คงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับยูกิแล้ว...

ถ้าใครจะยังจำได้... คอนเสิร์ต Sugao 3 เป็นคอนเสิร์ตสุดท้ายที่ได้เห็นยูกิ... แม้จะเป็นครั้งสุดท้าย... แต่ยูกิได้จับไมค์ร้องเพลงกี่นาที?? หรือแค่ให้ขึ้นมายืนบนเวทีส่งท้ายก็บุญแล้ว... สำหรับเรา... คอนเสิร์ตของจูเนียร์ที่ชอบมากที่สุดคือ Sugao 1 มันอาจจะเก่าหน่อย... แต่ถ้าใครได้ดูแล้วน่าจะรู้สึกเหมือนกับเรา... เพราในคอนเด็กจูเนียร์เกือบทุกคนจะได้จับไมค์ร้องเพลง... เพลงๆ นึงมีคนจับไมค์ร้องไม่ต่ำกว่าห้าคน... มันแฟร์... แฟร์กับทุกคนไม่ว่าเขาจะดังหรือไม่... เป็นครั้งเดียวที่เห็นเด็กจูเนียร์ถือไมค์กันพร้อมหน้าพร้อมตา...

และแล้ว... ยูกิก็ประกาศออกจากวงการไป....

ทิ้งเพื่อนร่วมรุ่นอย่างอั๊กกี้ และรุ่นน้องๆ อย่างยาระ, มาจิน, พานะ, โทมะ, ฮาเสจุน และ คาซาม่า ให้ขวนขวายกันต่อไป... ผ่านไป 15 ปีแล้วนะอั๊กกี้... เป็นครูสอนเต้นไปรึยัง... หรือรับจ๊อบแค่เป็นแบคให้คุณโดโมโตะกับละครเวทีอีกนิดหน่อยแค่นั้น...

วันนี้วันเกิดยูกิเน้... ผมบ่นอะไรเยอะแยะ...

สุขสันต์วันเกิดนะยูกิ... ถึงตอนนี้ยูกิจะไม่ใช่คนในวงการอีกต่อไปแล้ว... หรือแม้กระทั่งอาจจะมีครอบครัวไปแล้ว... อายุก็มากแล้วนี่นะ... แต่อยากจะบอกว่ายังไงก็ยังคิดถึงยูกิอยู่เสมอนะ... มันกลายเป็นความผูกพันธ์ไปแล้ว... การที่ได้เห็นรูปยูกิ... หรือได้ยินใครพูดถึงยูกิก็มักจะทำให้เรายิ้มได้เสมอ... เป็นความสุขเล็กๆ ถือว่าเป็นสายใยบางๆ ได้ไหม? ไม่ลืมนะ... ไม่เคยลืมภาพของยูกิเมื่อครั้งยังยืนยิ้มอยู่ใน 8J ไม่เคยลืมสิ่งที่ยูกิพยายามอย่างที่สุด... ถึงแม้ตอนนี้มันจะเป็นเพียงอดีต... แต่ก็เป็นอดีตที่ยังคงสดใสอยู่ในความทรงจำของเราเสมอ....

มีความสุขมากๆ นะยูกิ...

เราจะคอยอวยพรให้ยูกิทุกปี...

จะเป็นแบบนี้ไปตลอด...

แม้จะไม่เคยรู้จักกันเลยก็ตาม....

ขอให้มีความสุขตลอดไป...

นี่เป็นจดหมายที่ยูกิเขียนฝากไปถึงแฟนๆ ทุกคน... ซึ่งมันก็นานมาแล้ว... แต่ก็ยังอยากให้ทุกคนได้อ่านอีกครั้ง....

รักยูกิมากนะ...

รักในความรู้สึกแบบเพื่อน...

ยูกิเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของเราในทุกช่วงจังหวะเวลาที่ได้นึกถึง....

จะเป็นอย่างนี้เสมอ....

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ตัวเองล่วงหน้าด้วย....

อายุก็มากขึ้นแล้ว... ใกล้จะเรียนจบแล้ว... มีแก่นสารในชีวิตบ้างไหนนะ....

ไม่รู้สิฮะ....

อนาคตมันยังอีกยาวไกล....

ขอมีความสุขกับตอนนี้ให้มากๆ ดีกว่า....

จริงไหม??


edit @ 2007/05/21 03:33:03
edit @ 2007/05/21 03:48:58
edit @ 2007/05/21 03:53:59
edit @ 2007/05/21 12:24:09
edit @ 2007/05/21 12:24:52
edit @ 2007/05/21 18:53:35


edit @ 2007/05/21 18:55:15